Konstancja z Potockich Raczyńska (1781/1783–1852) była arystokratką, działaczką kulturalną i jedną z ciekawszych kobiet polskiego życia towarzyskiego pierwszej połowy XIX wieku. Pochodziła z wpływowej rodziny Potockich – była córką Szczęsnego Potockiego i Józefy Mniszchówny. W 1799 roku poślubiła Jana Potockiego, pisarza i autora Rękopisu znalezionego w Saragossie. Po rozwodzie z nim prowadziła salon w Warszawie i dużo podróżowała po Europie.
W 1826 roku wyszła za Edwarda Raczyńskiego i zamieszkała w Wielkopolsce. W Rogalinie zajęła się organizacją i uporządkowaniem majątku, a także aktywnie uczestniczyła w działalności kulturalnej i wydawniczej męża. Szczególnie ważną częścią jej działalności było wspieranie przedsięwzięć związanych z historią Polski. W latach 40. XIX wieku Konstancja zgromadziła wokół siebie grupę kobiet zajmujących się tłumaczeniem z języka francuskiego źródeł dotyczących dziejów Polski. Był to pionierski, żeński zespół tłumaczek i badaczek, ponieważ praca tego rodzaju pozostawała wówczas przede wszystkim domeną mężczyzn.
Raczyńska angażowała się również w sprawy narodowe i społeczne. Wspierała m.in. Juliana Ursyna Niemcewicza oraz uczestników powstania listopadowego, a także finansowała szpital polowy prowadzony przez jej synową Klaudynę Potocką. Jej działalność pokazuje, że mimo ograniczeń nakładanych na kobiety w XIX wieku potrafiła aktywnie wpływać na życie kulturalne i społeczne swojego środowiska.
Konstancja Raczyńska zmarła w 1852 roku. Współcześnie jest przedstawiana nie tylko jako żona Edwarda Raczyńskiego, lecz także jako samodzielna, energiczna i zaangażowana uczestniczka życia kulturalnego Wielkopolski.
